เหล็กหล่อเหนียว

ดังนั้นองค์ประกอบของเหล็กจึงคล้ายกับเหล็กหล่อขาว โดยมีคาร์บอนและซิลิกอนในปริมาณที่สูงกว่าเล็กน้อย เหล็กเหนียวมีก้อนกราไฟต์ที่ไม่เป็นทรงกลมอย่างแท้จริงเหมือนในเหล็กเหนียว เนื่องจากเหล็กเหนียวขึ้นรูปจากการให้ความร้อนแทนที่จะขึ้นรูประหว่างการทำให้เย็นลง เหล็กเหนียวทำโดยการหล่อเหล็กขาวก่อนเพื่อหลีกเลี่ยงเกล็ดกราไฟต์ และคาร์บอนที่ไม่ละลายทั้งหมดจะอยู่ในรูปของคาร์ไบด์เหล็ก เหล็กเหนียวเริ่มต้นจากการหล่อเหล็กขาวที่ผ่านการให้ความร้อนเป็นเวลาหนึ่งหรือสองวันที่อุณหภูมิประมาณ 950 °C (1,740 °F) จากนั้นจึงเย็นตัวลงในหนึ่งหรือสองวัน เป็นผลให้คาร์บอนในคาร์ไบด์เหล็กเปลี่ยนเป็นก้อนกราไฟต์ที่ล้อมรอบด้วยเมทริกซ์เฟอร์ไรต์หรือเพิร์ลไลต์ ขึ้นอยู่กับอัตราการทำให้เย็นลง กระบวนการที่ช้าทำให้แรงตึงผิวสร้างก้อนกราไฟต์แทนที่จะเป็นเกล็ด เหล็กเหนียวเช่นเดียวกับเหล็กเหนียวมีความเหนียวและเหนียวมากเนื่องจากรวมกราไฟต์เป็นก้อนและเมทริกซ์โลหะคาร์บอนต่ำ เหล็กเหนียวมีคุณสมบัติต้านทานการกัดกร่อนได้ดีและสามารถกลึงได้ดีเยี่ยมเช่นเดียวกับเหล็กเหนียว เหล็กเหนียวมีความสามารถในการหน่วงและทนต่อความล้าได้ดี จึงมีประโยชน์ในการใช้งานชิ้นส่วนที่ต้องรับแรงสูงเป็นเวลานาน เหล็กเหนียวเฟอร์ริติกมี 2 ประเภท ได้แก่ เหล็กเหนียวแบบแบล็กฮาร์ตและเหล็กเหนียวแบบไวท์ฮาร์ต

มักใช้กับงานหล่อขนาดเล็กที่ต้องการความแข็งแรงในการดึงที่ดีและความสามารถในการงอโดยไม่แตกหัก (ความเหนียว) การใช้งานเหล็กหล่อเหนียวได้แก่ ชิ้นส่วนยานยนต์ที่จำเป็นหลายอย่าง เช่น โครงเฟืองท้าย กล่องเฟืองท้าย ฝาครอบลูกปืน และตัวเรือนชุดพวงมาลัย การใช้งานอื่นๆ ได้แก่ เครื่องมือช่าง ขาตั้ง ชิ้นส่วนเครื่องจักร อุปกรณ์ไฟฟ้า อุปกรณ์ท่อ อุปกรณ์ฟาร์ม และฮาร์ดแวร์สำหรับการทำเหมือง